Kontakt
15.10.
ForumJak pomóc sobie i innym po poronieniu?
projekt realizowany przy wsparciu finansowym Urzędu Marszałkowskiego Województwa Warmińsko-MazurskiegoAktualności
- 30.12 - złożenie sprawozdania z realizacji i ewaluacji projektu: .pdf
- 30.11 - rozesłanie broszur "Materiały dla położnych" do 24 szpitali Województwa Warmińsko-Mazurskiego
- 3.11 - rozesłanie ulotek do 24 szpitali Województwa Warmińsko-Mazurskiego
miejsce: Rynek Starego Miasta, naprzeciwko kawiarni Staromiejska, przy fontannie
data: 18.10.2009
godz.: 11-13, wypuszczenie baloników o godz. 12.
O projekcie
W 2007 roku w Województwie Warmińsko-Mazurskim urodziło się żywo 15 616 dzieci (Rocznik Statystyczny, GUS). Szacuje się, że 10-15% ciąż kończy się poronieniem daje, to od 1900-2900 poronień rocznie w tym województwie. Do tego należy doliczyć 71 martwych narodzin. Daje to łacznie 2000 - 2500 rodzin rocznie doświadczających śmierci dziecka przed narodzeniem. Pomimo dużej skali zjawiska jest to problem bagatelizowany, roniącym pacjentkom nie zawsze zapewnia się odpowiednie warunki w szpitalach, a osieroconym rodzicom odmawia się należnych im praw.
Dla wielu kobiet nie ma znaczenia, jak małe jest dziecko, które tracą. Nawet jeśli ciąża trwała tylko kilka tygodni, poronienie dla wielu osób to bolesna strata dziecka. Poczucie straty nie zależy od długości trwania ciąży oraz faktu, czy dziecko się narodziło. Ogromna część kobiet roniących ciąże przeżywa emocje zbliżone do rodziców tracących dziecko po urodzeniu. To, co w rozumieniu medycznym jest obumarciem lub utratą ciąży, dla matki jest stratą dziecka.
Kolejny problem dotyczy społecznego odbioru poronienia. Obiegowa opinia zakłada, że skoro do utraty ciąży doszło w pierwszej połowie jej trwania, to kobieta nie zdążyła się przyzwyczaić do dziecka i nie powinna cierpieć. Od matki oczekuje się, żeby jak najszybciej zapomniała o tym, co się stało i przeszła do normalnego życia. Mało kto z otoczenia, z personelem medycznym włącznie, daje przyzwolenie matce czy obojgu rodzicom, na przeżycie żałoby, która jest naturalnym stanem emocjonalnym pojawiającym się po śmierci kogoś bliskiego. Część kobiet, bojąc się reakcji bliskich, dostosowuje się do oczekiwań otoczenia i reakcje psychologiczne ‘spycha’ w podświadomość. Specjaliści zajmujący się problemem podkreślają, że takie rozwiązanie jest tylko odroczeniem i reakcja ze strony organizmu pojawi się w późniejszym czasie, tylko że z większą siłą. Dlatego ważne jest, aby już w trakcie pobytu w szpitalu kobieta otrzymała informacje o wszystkich aspektach poronienia, które pomogą jej wrócić do równowagi emocjonalnej. Personel medyczny powinien umożliwić pożegnanie rodzicom z dzieckiem, a także pomóc w stworzeniu pamiątek po nim co pozwoli na szybsze uporanie się z żałobą.
Celem głównym projektu jest poprawa w dostępie do informacji dla kobiet doświadczających poronienia w Województwie Warmińsko-Mazurskim oraz udzielenie im wsparcia.
Cele szczegółowe projektu:
- zwiększenie dostępu do informacji na temat praw pacjentek po poronieniu,
- promowanie istniejących już w niektórych szpitalach dobrych praktyk w sytuacji „przegranych narodzin” oraz standardów postępowania z roniąca pacjentką,
- zwiększenie dostępu do informacji o miejscach pomocowych dla osób po poronieniu, w tym o grupach wsparcia dla rodziców istniejących w Województwie Warmińsko-Mazurskim,
- pomoc kobietom doświadczającym poronienia i martwych narodzin poprzez zwiększenie dostępu do informacji o metodach radzenia sobie z problemami natury psychologicznej, etapach żałoby, powikłanej żałobie etc.
- wzrost świadomości społecznej na temat żałoby i form psychologicznej pomocy kobietom po poronieniu,
- zwiększenie dostępu do informacji na temat emocjonalnych i społecznych skutków śmierci dziecka w trakcie ciąży wśród personelu medycznego stykającego się z sytuacją przegranych narodzin, co poprawi sytuację kobiet roniących oraz przyczyni się do zdefiniowania procedur pracy z pacjentką doświadczającą straty ciąży,
- wzrost umiejętności interpersonalnych wśród personelu medycznego stykającego się z sytuacją przegranych narodzin, co przyczyni się do większej wiary w swoje zawodowe możliwości oraz poprawi sytuację kobiet roniących.
Cele powyższe zostaną zrealizowane poprzez przygotowanie i przekazanie pacjentkom oraz personelowi oddziałów ginekologiczno-położniczych wszystkich 24 szpitali Województwa Warmińsko-Mazurskiego materiałów informacyjnych (ulotek) dotyczących poronienia, psychologicznych aspektów przeżywania żałoby, znaczenia pożegnania z dzieckiem, miejsc pomocy dla kobiet oraz aspektów prawnych związanych z tym zagadnieniem.
W ramach działań towarzyszących zostanie przygotowana informacja prasowa nt. projektu i rozesłana do lokalnych mediów.
Na wszystkich publikacjach (9000 ulotek, 75 broszur) związanych z projektem znajdzie się informacja , o tym że projekt jest finansowany ze środków Województwa Warmińsko-Mazurskiego.
Kolejne działanie w ramach projektu to spotkanie dla rodziców po stracie dziecka, impreza plenerowa z wypuszczeniem baloników do nieba. Spotkania takie są popularne na Zachodzie oraz w Stanach Zjednoczonych, pokazując, że przeżycie żałoby prowadzi do uzdrowienia pamięci o zmarłych dzieciach. W spotkaniu przewidujemy udział innych członków rodzin, rodzeństwa oraz dziadków. Pokazuje to, że problem straty dziecka nie jest tylko tragedią dla kobiety, ale ma wpływ na całą rodzinę. Ciepła i rodzinna atmosfera jest pomocą dla osób, które dopiero niedawno dotknęła strata dziecka. Termin spotkania przewidziany został na październik, gdyż jest to miesiąc poświęcony pamięci zmarłych dzieci a 15.10 przypada Dzień Dziecka Utraconego obchodzony od kilku lat także w Polsce.
Grupy docelowe
Ostatecznymi Beneficjentami projektu będą kobiety doświadczające poronienia w placówkach opieki zdrowotnej z oddziałami gineologiczno-położniczymi na terenie Województwa Warmińsko-Mazurskiego. Poprzez jego realizację otrzymają one informację na temat różnych aspektów poronienia oraz możliwej pomocy, co ułatwi im przeżycie żałoby po zmarłym dziecku. Uczucia, które pojawiają się w procesie żałoby takie jak smutek, gniew, apatia czy niezrozumienie powodują wyobcowanie ze środowiska lub wykluczenie z niego. Dzięki zaoferowanemu wsparciu polepszą się kontakty pacjentek z osobami z najbliższego otoczenia. Ponadto, dzięki promowaniu dobrych praktyk w szpitalach warunki oferowane roniącym kobietom poprawią się, dzięki czemu ich dochodzenie do zdrowia będzie szybsze.
Pośrednimi Beneficjentami będą osoby personelu medycznego: lekarze i położne. Dzięki uczestnictwu w projekcie zdobędą one wiedzę na temat niemedycznej pomocy pacjentce, będą potrafili zaoferować jej odpowiednią pomoc, dzięki czemu wzrosną ich kompetencje oraz wiara we własne możliwości. Poprzez promocję dobrych praktyk zmienią się także relacje lekarz - pacjentka oraz polepszą warunki ronienia w szpitalach. Dzięki realizacji projektu personel medyczny lepiej będzie sobie radził z sytuacją obcowania ze śmiercią, umiejętności interpersonalne lekarzy i położnych wzrosną.