Witam serdecznie Straciłam dziecko 2 miesiące temu. Do tego czasu jakoś sobie "radziłam", ale nie do końca. Jestem DDA. Mam zaniżone poczucie wartości, zawsze miałam. Przejęłam od mamy dużo zachowań które nie podobają mi się, narzekam, martwię się niepotrzebnie, jestem nieszczęśliwa nawet jeśli nie mam ku temu powodów. Mam męża i dziecko, są wspaniali, ale nie potrafię się cieszyć. Zawsze kiedy widziałam np. wielu ludzi cieszących się, bawiących, chciało mi się ryczeć. Nie wiem dlaczego???!!!!! Zaczęłam chodzić do psychologa w sprawie DDA ale spotkania są bardzo rozciągnięte w czasie. Kuracja grupowa jest możliwa za pół roku. Teraz indywidualnie. Teraz doszło sporo lęków, boję się przeraźliwie śmierci, raka, wiem że przez moje narzekania przyspieszam ten proces i powstaje błędne koło. Szukam chorób u siebie i zawsze coś znajdę. Najgorsze jest to moje poczucie wartości, zawsze w domu miał rację ktoś dorosły, ja nie wiem, ja nie mam racji. Teraz jestem w rodzinie gdzie wszyscy ze sobą o wszystkim rozmawiają i odkąd urodziłam martwego synka mam z tym problem, bo nieraz nie potrafię , wyniosłam to z domu, gdzie było wiele sekretów, niedomówień. Ojciec pil, mama płakała, ze pójdzie w świat. Nie umiem być szczęśliwa, nieraz myślę ze mój mąż byłby szczęśliwszy z kimś innym, wiem że to głupie ale nie potrafię myśleć inaczej. Jakiś obłęd. Nieważne co zrobię to i tak siebie nie zadowolę. Pochodzę z rodziny rob.-chł. Skończyłam studia i trafiłam do rodzinnej firmy i czuję się gorsza od nich. Może gdybym miała więcej znajomych? Po śmierci dziecka pogubiłam się. może wystarczy czas? Pozdrawiam

Droga mo.ja Twoje lęki, strach przed śmiercią, chorobami, zaniżone poczucie wartości, poczucie winy są jak najbardziej "normalne" w procesie żałoby przez który musisz przejść po stracie synka.Daj sobie czas, jeżel to możliwe pozwól sobie na odpoczynek, a przede wszystkim jak najwięcej staraj się o tym wszystkim myśleć i rozmawiać z najbliższymi. Od żałoby nie da się uciec, trzeba przejść przez wszystkie jej bolesne stadia i nauczyć się z nią żyć. Nikt nie odpowie Ci na pytanie jak długo będzie to trwało, więc jeżeli boisz się że nie poradzisz sobie sama, poszukaj grupy wsparcia albo psychoterapii indywidualnej pomocnej w uporaniu się ze stratą, którą przeżyłaś. Życzę Ci siły i determinacji. Gorąco pozdrawiam, Beata

dziedobry za 2 tygodnie koncze 18 lat trzy dni temu bylam jeszcze w 4tygodniu ciazy lekaze powiedzieli mi ze to bylo poronienie wczesne z powodu nie wydolnosci cialka zoltego! bardzo to przezylam bo oboje z chlopakiem cieszylismy sie z narodzin dziecka choc go nie planowalismy niewiem dlaczego ale wydaje mi sie ze moja karta informacyjna jest jakas nie wpozadku niewiem dlaczego ale cos mi nie odpowiada i chcialabym prosic o ile bylaby taka mozliwosc o przeslanie mi wzoru karty informacyjenj ze szpitala po poronieniu w 4 tygodniu niewiem czy ja sama sobie to wmawiam a moze wydaje mi sie ze lekaze nie powiedzieli i nie napisali mi wszystkiego wiec prosze o pomoc pozdrawiam i czekam moj adres: malenka999@o2.pl

Stracilam dziecko,nie wiedzialam,ze jestem w ciazy!!!Miesiac temu przyjelam zastrzyk antykoncepcyjny,ale nik mi nie robil badan czy moze jestem w ciazy poprostu przepisano mi zastrzyk i podano..Od tamtej pory mialam problemy bole brzuch,mdlosci itp.bylam u mojego lekarza tez nic nie wykryl,stwierdzil ze to jajniki dostalam antybiotyk i mialo przestac bolec,po tym zastrzyko nie powinnam dostac okresu ale dostalam dwa dni temu byl nijaki az dzis dostalam krwotoku,wyladaowalam na pogotowiu a pozniej w szpitalu po badaniu zostalam zwolniona ze szpitala lekarz wystawil diagnoze: Wczesna ciaza i poronienie przyczyna byl lek antykoncepcyjny ktory zostal mi podany.Mojemu zyciu nic nie zagraza.We wtorek mam isc do mojego lekarza.Nie wiem czy to tak powinno wygladac.? Czy to jest mozliwe zeby przez zastrzyk anty stracic dziecko?